
W 1914 r. ówczesny kurort Bad Reinerz należał do Prus. Po wybuchu 28 lipca wojny obywatele polscy przebywający w Dusznikach znaleźli się w trudnej sytuacji. Część ludzi wyjechało do Wrocławia, gdzie mężczyźni zostali aresztowani jako jeńcy. Rodziny, które pozostały w Dusznikach zostały szczegółowo zrewidowane. Tych, który nie mieli funduszy posłano razem z dziećmi w pole do przymusowej pracy za 40 fenigów dziennie. Ci, którzy posiadali większe fundusze zostali pozostawieni w spokoju, ale wyznaczono im w parku osobną alejkę do spacerów z napisem „Russische Untertanen” (Rosyjscy poddani). Zabroniono im rozmawiać po polsku i rosyjsku, spacerować po górach i wychodzić z domu po godz. 20.00.



Po uzyskaniu w sierpniu przepustek od komendanta w Kłodzku spora część kuracjuszy udał się w kierunku Warszawy. Najpierw koleją do miejscowości Herby, potem wynajętymi dorożkami do Częstochowy. Po drodze żołnierze niemieccy wyrzucili ich z dorożek i musieli czekać, aż dorożki powrócą po zawiezieniu Niemców. Po dostaniu się do Częstochowy zamieszkali w hotelu, z którego nastepnego dnia ich wyrzucono, bo zajeli go niemieccy oficerowie. Musieli zakwaterować się w mieszkaniach prywatnych, bo ze względu na duży przemarsz wojsk nie mogli jechać dalej. Po przemarszu wojsk kuracjusze ruszyli do Radomska, ale wojsko skonfiskowało im konie. Dopiero po trzech dniach pojechali dalej przez Piotrków do Tomaszowa. Potem przez Mszczonów do Żyrardowa i stąd już koleją do Warszawy. W Dusznikach pozostało wielu kuracjuszy, którzy przeżywali podobne problemy z powrotem do domu.
Opracował Mieczysław L.
Żródło: Gazeta „Goniec Wieczorny”, nr 394, Warszawa 27 sierpnia 1914 r. Artykuł „Z Reinerz do Warszawy końmi”.