O. Gabriel Popiołek — dusznicki kapłan, którego pamięta wielu mieszkańców Dusznik-Zdroju. Przez wiele lat posługiwał tutaj. Cechowała go skromność i prostota. W czasie rozmów z mieszkańcami każdy mówi o jego dobrym sercu. Miał swoje pasje jak gra na organach, muzyka. Pamiętam, że już kilka dni przed koncertem wiedeńskim w Nowy Rok żył tym wydarzeniem. Uwielbiał długie spacery. Wiele raz w nich uczestniczyłem. Troszkę były wtedy dla mnie za długie. Teraz mi ich jednak brakuje. O. Gabriela pasjonowała wtedy historia. Od niego dowiedziałem się o pobycie w naszym mieście świętej Edyty Stein i błogosławionego Edmunda Bojanowskiego. Gdybym mógł teraz z nim być. Był też wielbicielem smaków i słodyczy. Znam świadectwa wielu osób, którym pomagał również darami i finansowo. Często był przy tym wykorzystywany, a mimo to nigdy nie odmawiał pomocy. Dwa razy w tygodniu wyjeżdżał z wykładami do seminarium w Kłodzku.
Jest taka opowiedziana historia, że na egzaminie dał ocenę niedostateczną jednemu klerykowi. Udał się na autobus do Dusznik-Zdroju i zawrócił. Przepytał jeszcze raz i dał ocenę dostateczną. Zawsze pomocny. Widywałem go często, po mszy św. jak klęczał w zakrystii i dziękował za to, że mógł sprawować Eucharystię. Dla mnie osobiście kapłan, który wywarł na mnie wielkie wrażenie i doświadczyłem od niego wiele cennych wskazówek. Mój syn był właśnie ochrzczony przez niego, jak również moja pierwsza chrześnica. Błogosławił też mojemu małżeństwu. Codziennie na krótko o nim pamiętam w modlitwie. Mam zamiar wydać niewielką książeczkę o jego życiu. Jeśli ktoś chce się podzielić świadectwem o O. Gabrielu to proszę o kontakt.

Moje powołanie do życia konsekrowanego
Do życia konsekrowanego powołuje Pan Bóg, który w realizacji swoich planów i zamiarów posługuje się ludźmi. Na pierwszy miejscu do tych osób w moim życiu należą zmarli Rodzice, zwłaszcza Matka, która należała do Świeckiej Rodziny Franciszkańskiej, czyli do III Zakonu. Pierwsze osobiste i bezpośrednie zetknięcie się z franciszkaninem przypada na rok 1943. Jako ośmioletni wtedy chłopak spotkałem o. Norberta Bombisa OFM w klasztorze Sióstr Służebniczek NMP w Ozimku, gdzie uczęszczałem do przedszkola, a następnie byłem ministrantem. O. Norbert Bombis głosił tam rekolekcje dla Sióstr Zakonnych. Był to okres jagodowy. Codziennie więc udawałem się do kaplicy, aby służyć do Mszy św. i w nabożeństwie. Ale także codziennie z polecenia Matki zanosiłem dla o. Rekolekcjonisty Norberta Bombisa koszyk z świeżymi jagodami.
Od pierwszego dnia swojego pobytu o. Norbert Bombis zainteresował się mną, a w chwilach wolnych od zajęć chodził ze mną po ogrodzie klasztornym i wmawiał mi słowa: „Ty musisz kiedyś franciszkaninem”. O. Norbert Bombis w czasie pobytu w Ozimku zawitał pewnego razu do domu rodzinnego, aby zwłaszcza Matce podziękować za jagody. Odjeżdżając po rekolekcjach z Ozimka odprowadziłem o. Norberta aż do pociągu. Był to rok 1943. Do roku 1945 roku był z nami w kontakcie korespondencyjnym. …. O. Norbert Bombis, który spoczywa na naszym cmentarzu zakonnym tutaj we Wrocławiu na Karłowicach, tak mi wtedy rzeczywiście zaimponował, zachwycił i oczarował, że po szkole podstawowej w roku 1949 zgłosiłem się do Niższego Seminarium OO. Franciszkanów, które mieściło się tutaj u nas we Wrocławiu na Karłowicach w budynku dzisiejszego Wydawnictwa św. Antoniego.
Świadectwo moralności
Niniejszym zaświadczam, że Antoni Alojzy Popiołek jest młodzieńcem pochodzącym z dobrej i uczciwej rodziny o głębokich przekonaniach katolickich i cieszy się dobrą opinią w całej parafii. Szczera pobożność, codzienne przystępowanie do Stołu Pańskiego oraz nienaganne zachowanie się dowodzą, że Antoni Alojzy Popiołek ma szczere powołanie do stanu kapłańsko-zakonnego i mogę polecić go gorąco jako godnego kandydata do nowicjatu Przewielebnych Ojców Franciszkanów. Podpis ks. nieczytelny.
Ozimek, 7 VIII 1952 r.
Po święceniach prezbiteratu jest kierowany na placówki do zajęć i prac, jakie wymagała tego chwila czasu.
- Kłodzko (10.05.1959 – 21.06.1964) – lektor języka greckiego i łacińskiego w WSD;
- Nysa (22.06.1964 – 19.12.1965) student Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie * sekcja egzegezy 3 ;
- Duszniki Zdrój (11.12.1965 – 19.05.1967) rekonwalescent;
- Kryniczno (25.05. 1967 – 10.07.1968) wikariusz parafialny;
- Gliwice (15.07.1968 – 09.08.1979) wikariusz parafialny, katecheta, kronikarz i bibliotekarz;
- Duszniki Zdrój (10.08.1979 – 09.08.1994) wikariusz parafialny, katecheta, profesor WSD, * prezes (20.08.1982 – 25.08.1988) * proboszcz (08.1981 – 09.09.1994) * wicedziekan, wikariusz domu (05.08.1988 – 14.08.1991) * gwardian (14.08.1991 – 10.08.1994);
- Kłodzko (11.08.1994 – 11.03.2003) ojciec duchowny kleryków, profesor WSD, wykładowca w postulacie;
- Wrocław – Karłowice (12.03.2003 – ) jubilat, spowiednik kleryków i braci juniorystów.
W skutek pogorszenia się stanu zdrowia, 8 kwietnia 2007 roku został przewieziony do Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we Wrocławiu przy ul. Kamieńskiego, skąd powrócił 15 grudnia. Przed północą zasłabł i pogotowie znowu zabrało go do szpitala, gdzie odszedł do Pana. Chciał mieć w trumnie sandały franciszkańskie, koronkę różańcową z nowicjatu i różaniec który dostał od mamy w dniu I Komunii św. Jego wola została całkowicie spełniona. Cierpienie ostatnich lat tak go wydoskonaliło w posłuszeństwie zakonnym, iż ku zdziwieniu samego Ministra Prowincjalnego o. Wacława Chomika, prosił o pozwolenie na operację oczu. Pochowany został 20 grudnia 2007 roku we Wrocławiu – Karłowicach; Pole III, nr grobu 51.

O. Wacław Stanisław Chomik, Minister Prowincjalny >>> z homilii na pogrzebie o. Gabriele Antoniego Popiołka. … Mamy przed sobą głębokiej wiary i nadziei zakonnika i kapłana. Jego 55 lat życia zakonnego i 48 lat posługi kapłańskiej same mówią za siebie. Chciał mieć w trumnie i ma, sandały franciszkańskie i koronkę różańcową z nowicjatu; ma też różaniec od mamy z I Komunii św. A cierpienie ostatnich lat tak go wydoskonaliło w posłuszeństwie zakonnym, iż ku mojemu zdziwieniu prosił mnie nawet o pozwolenie na operacje oczu.
Powtórzę: prosił o pozwolenie na operację oczu. Tak się wydoskonalił w posłuszeństwie, głębokiej wiary i nadziei brat mniejszy i prezbiter Kościoła. Takim go wspominają w Kłodzku, Nysie, Dusznikach Zdroju, Krynicznie, Gliwicach, a w ostatnich latach życia we Wrocławiu. Takim go znają jako studenta Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, potem jako lektora języków klasycznych, greckiego i łacińskiego, profesora wstępu do Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Kłodzku. Takim go pamiętają jako katechetę, wikariusza parafialnego, proboszcza, wikariusza domu czy gwardiana. Takim pozostaje w naszej świętej pamięci jako spowiednik w zakonnym seminarium duchownym.
Pozostaje w świętej pamięci głębokiej wiary zakonnik i kapłan franciszkański – o. Gabriel Antoni Popiołek, a przy tym niezwykle ludzki wśród żyjących. Niech każdy z nas dopisuje tu swoje myśli, opowiada historie, a choćby o jego pasji gry w szachy. Można mówić o chętnej grze na organach. W która wtajemniczył go kolega kursowy o. Leon Szymiczek. Dziś żegnają go dźwięki naszych organ wrocławskich. Pan organista Bartosz Sozański zagra dla niego, po Komunii, wybrane preludium chorałowe : „Ojcze nasz”, Jana Sebastiana Bacha. Wszystko, co mówimy głośno, o dopowiadamy o czynach o. Gabriela, włączmy teraz w Eucharystię Jezusa Chrystusa. Niech czyny idą za nim, niech idą. Niech przeistaczają się jak chleb i wino w Ciało i Krew Chrystusa, w którym jest i o. Gabriel, i nasze zmartwychwstanie i życie. Wrocław, 20 XII r., kościół św. Antoniego
Dnia 16 grudnia 2007 r. zmarł we Wrocławiu O. GABRIEL (Antoni Alojzy) POPIOŁEK Urodzony – 15.06.1935 r. Ozimek (Malapane) Obłóczyny – 25.09.1952 r. Borki Wielkie Pierwsza profesja – 26.09.1953 r. Borki Wielkie Profesja uroczysta – 23.12.1956 r. Nysa Święcenia prezbiteratu – 10.05.1959 r. Borki Wielkie
Foto. Aleksandra Karpecka/Polska Press/.
Informacja pochodzi z Archiwum Prowincji św. Jadwigi we Wrocławiu.
